Bevallingsverhaal Sem


Ik moet alweer een tijdje terug want ons mooie mannetje is inmiddels alweer bijna 4 maandjes oud!
In de vorige blog kon je lezen dat ik voor het bloggen een tijdje totaal geen tijd had en ik het moeilijk vond het weer op te pakken, maar waar kan ik beter beginnen dan het verhaal te vertellen hoe en wanneer ons wondertje ter wereld is gekomen.

De laatste weken van de zwangerschap waren pittig! Ik had enorm veel last van mijn bekken-banden en de nachten waren vreselijk. Ik had veel krampen en heb regelmatig midden in de nacht in een heet bad gezeten om de pijn te verzachten. Ook had ik zeker 2 weken last van nesteldrang want elke dag dacht ik, nu is het zover en moest alles zo netjes mogelijk tot irritatie van mijn andere mannen hier in huis 😉


11 mei

We waren de uitgerekende datum al voorbij, dus ik vond het wel de ideale dag om te bevallen! Oma was er toch dus dat was ideaal geweest voor de kindjes, dan konden we even snel bevallen 😉 Ik had aardig wat voor weeën, maar uiteraard gebeurde er niks. Mijn moeder en ik besloten nog maar om boven in de salon onze nagels te doen en Pim is zelfs tussendoor nog bitterlemon gaan halen in de hoop dat dat bakerpraatje zal aanslaan. Na 2 liter en mooie nagels is mijn moeder maar weer naar huis gegaan en gingen we slapen althans ik heb de hele nacht wakker gelegen omdat ik weinig beweging voelde van ons mannetje en heb direct ’s ochtends het ziekenhuis gebeld om te vragen of we een ctg konden krijgen. Mijn moeder kon gelukkig weer naar Ermelo komen om bij Jay en Luuc te zijn en Pim en ik gingen op weg naar het ziekenhuis.

Tijdens CTG vliezen gebroken!

Ik had tijdens de zwangerschap last van een blaasontsteking en toen ik aan de ctg lag en eigenlijk klem lag met al die banden om mijn buik het idee dat ik steeds moest plassen, op een gegeven moment zei ik tegen Pim, okee ik merk dus niks, maar ik ben geloof ik echt steeds beetjes aan het plassen hoor! sorry voor de details 😉 Toen ik op het super service knopje klikte, kwam er een verpleegkundige die vertelde dat dat inderdaad zo kon zijn omdat hij al ingedaald lag, maar het kunnen natuurlijk ook je vliezen zijn.. ik dacht dat breekt in 1 keer met een grote plens vruchtwater zoals ik gewend was bij Jay en Luuc, maar toen ik even alleen naar het toilet waggelde, kon ik inderdaad terug komen met de mededeling dat mijn vliezen toch echt gebroken waren! Waar kon dat dan beter dan al in het ziekenhuis?!

Inleiden: Je mag zorgen dat je spullen hier komen, we gaan de bevalling doorzetten!

Kippenvel, spanning, het ging even door me heen dat we dus niet meer eerder weg gingen dan dat ik was bevallen!
In het ziekenhuis van Hardewijk zit een geboortehotel dus ik werd daar op een kamer gelegd en de tijd daarna duurde enorm lang, er gebeurde niks.
Na heel wat uren wachten in de hoop na het breken van de vliezen het vanzelf begon, kreeg ik toch wee opwekkers, ik had nog net geen 1 cm ontsluiting dus besloten ze toch eerst te beginnen met een of ander draadje (ik zit te zoeken hoe het nou heet, maar weer wat anders dan zo’n ballonkatheter) wat de weeën opwekt en als ik genoeg ontsluiting zou hebben begonnen ze met wee opwekkers via het infuus. Uiteindelijk kreeg ik weeën en niet zo’n klein beetje ook, ik had nu en het draadje met wee opwekkers, maar inmiddels ook een infuus met wee opwekkers, uiteindelijk dus dubbelop en ook meer dan dubbelop weeën.

Enorme weeën storm, slechte hartslag baby en geen verdoving mogen.

Doordat het veel te snel ineens allemaal ging, ik schoot namelijk van 1 cm ontsluiting binnen een kleine anderhalf uur door naar de 10 cm ontsluiting en ons kleine mannetje had het moeilijk, zijn hartslag ging niet goed waardoor ze geen verdoving konden geven en ik ook alleen nog op één zij mocht liggen. Het was werkelijk vreselijk en ik heb nog even gedacht, heb ik dit 2 keer eerder gedaan!? Ik kan dit niet!!

Na 3 keer persen was ons wondertje geboren!

Ik kan nog heel lang doorgaan met hoeveel pijn ik had, ik word nu ik het alleen al typ weer bang, wat vreselijk onmenselijk zeg, maar de beste steun van Pim naast me hielp. Voor mannen is het ook heftig je vrouw daar zo te zien leiden, maar dat heeft hij zo ontzettend fijn en goed gedaan dat vergeet ik nooit meer. We deden het echt samen♥
Ik mocht gaan persen en na 3 keer persen werd ons mooie mannetje Sem Roos geboren op 12 mei om 04.15 !

Tranen van geluk

Bij Pim kwamen er meteen tranen van geluk en bij mij ook, maar ik geef eerlijk toe dat het ook zeker nog tranen van de pijn waren en ik even van de shock moest bijkomen, maar ongelofelijk blijft het, wat een wonder dat zoiets kan en er een mini mensje kan ontstaan uit 2 geliefden die ons meteen die nacht met twinkel oogjes aan zat te staren♥


mommysworld

8 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge